kafamagöre’

Ah, nerede o eski günler?  Edep vardı, saygı vardı.  Ne edep kaldı, ne de saygı,  Hepsi zamanla yitirildi.  Bakarsın ardına, kocaman bir geçmiş… Ah çekersin, vah çekersin.  Ne geçmişe gidebilirsin ne de geleceğe, Özlem duyarsın hep o ana  Çekilirsin kenara, İzlersin olup biteni… Artık ne önemi var ki? Özlem duyarsın her ana.   Eskilerden kalma bir iz ararsın, Bulamazsın o sıcaklığı. Kırık dökük anılarla, Yine de tutunursun hayata. Özlenildi o günler, Gelmeyecek geri günler, Ama içinde ki o izler;  Dün gibi tazecik duruyor. Varsın yine de gelmesin o eski günler, Ama kalsın hayatımızda güzel insanlar; Güzellikleriyle hayat katsınlar, Yolumuza ışık olsunlar.

Hayat bir kargaşa, Ne mutlu sağ çıkana.  Anı yaşayana,  Geçmişe takılı kalmayana. Dertler say say bitmez.  Hele ki sonu hiç gelmez.  Ne içine atıp kederlenirsin? Sağ çıkamazsın o berzahtan.   Her yeni günde bir umut,  Yeşerir, büyür bu umut. Sal gitsin içinde ki karanlığı. Karanlıklar kavuşsun aydınlığa.  Yük olur söylenmeyen her söz,  Neler saklıdır en derinde? Kaçarsın kendinden, Karanlıkta bulursun izini.  Aynaya bakarsın,  Tanımazsın o yüzünü.  Ne zaman kaybettin kendini?  Hangi an susturdun içinde ki özü?  Bir kıvılcım kalır,  Kül olmuş yanlarında.  Bir adım atsan, çıkarsın berzahından.  İnsan en çok kendine esir.