Neden yazıyorum¿

Benim için yazmak, duygularımı ifade edebilmenin en        güzel, en özel ve en doğal yoludur. Çoğu zaman yazarak kafamın içindekileri boşaltırım; bundan ötürü de yazmak benim için en iyi terapi yöntemlerinden biri haline gelmiştir. Dolayısıyla benim için yazmak yeni bir şey değildir. Aksine çocukluğumdan itibaren hep yazmak istedim ve böylece yazmayı ruhuma işledim. 

İnsanların kendilerini ifade edebilmesinin bir çok farklı yolu vardır. Bazılarımız susar içine gömer, bazılarımız ise  duygularını kolayca yansıtabilir. Ama yazmak, kimseye anlatmak istemediklerini, yargılanmadan; sadece eline aldığın bir kalemle, boş sayfaları dilediğin gibi doldurabilmektir.

Bir kâğıt parçası, çoğu zaman bir insandan daha güvenlidir. Çünkü dinler, acele etmez, anlamaya çalışmaz; sadece oradadır.

Ben yazdıklarımda kendimle yüzleşirim. Korkularımı, kırgınlıklarımı, umutlarımı saklamadan dökerim satırlara. Ve her cümleyle biraz daha hafiflerim.

Yazmak, yazabilmek benim ruhumu hafifletir. 

Belki herkes okumaz, belki kimse bilmez ama ben bilirim: yazdığım sürece içimdeki ses kaybolmaz.

Sabahattin Alinin ‘de dediği gibi: 

“Yazmak, insanın kendisiyle konuşmasının en dürüst yoludur.” 

Bazen bir kelimeye dakikalarca bakarım. Yazmak her zaman kolay değildir. Ama ne zaman elime kalemi alsam, içimde ki karmaşa yavaş yavaş susar. Çünkü yazmak bir kaçamak değil aynı zamanda insanın duygusuyla yüzleşmesidir. 

Belki sen de yazıyorsundur, ya da yazmak isteyip cesaret edemeyenlerdensin. Bilmeni isterim ki yazmak güzel olmak zorunda değildir, dürüst olması yeterlidir. 

Bazen bir kelimeye saatlerce bakarım. Yazmak her zaman kolay değildir; kimi zaman kaçtığım duygular beni yakalar. Ama ne zaman kalemi elime alsam, içimdeki karmaşa yavaş yavaş susar. Çünkü yazmak benim için kaçmak değil, yüzleşmektir.